وقتى پيش استاد خود درس مىخواند و از او علم مىآموزد ، از خود تواضع نشان نمىدهد ، خود را از استادش بالاتر حساب مىكند . اهل دنيا خود را عاقل‌ترين مردم مىدانند ؛ ولى در نزد آگاهان و در نزد اهل معرفت ، همه نادان و احمق هستند ، حديث مبارك اوصاف دنيا پرستان را اين چنين بيان مىكند . اوصاف اهل آخرت « يا أَحْمَدُ ! إِنَّ أَهْلَ الآخِرَةِ رَقيقَةٌ وُجُوهُهُمْ ، كَثيرٌ حَياؤُهُمْ ، قَليلٌ حُمْقُهُمْ ، كَثيرٌ نَفْعُهُمْ ، قَليلٌ مَكْرُهُمْ ، أَلنّاسُ مِنْهُمْ فى راحَةٍ ، وَ أَنْفُسُهُمْ مِنْهُمْ فى تَعَبٍ » اى احمد ! اهل آخرت نرم دلانى هستند كه با حياى بسياراند ، نافهمىشان اندك و سودشان سرشار است ، حيله‌گرى و فريب‌كارى آنان بسيار ناچيز است ، مردم از ناحيه آنان آسوده خاطراند ، درحالىكه خود شان از جانب مردم در رنج و زحمت‌اند . « كَلامُهُمْ مَوْزُونٌ ، مُحاسِبينَ لِأَنْفُسِهِمْ مُتْعِبينَ لَها ، تَنامُ أَعْيُنُهُمْ وَ لا تَنامُ قُلُوبُهُمْ ، أَعْيُنُهُمْ باكِيَةٌ ، وَ قُلُوبُهُمْ ذاكِرَةٌ ؛ وَ إِذا كُتِبَ النّاسُ مِنَ الغافِلينَ ، كُتِبُوا مِنَ الذّاكِرينَ ، فى أَوَّلِ النِّعْمَةِ يحْمَدُونَ ، وَ فى آخِرِها يشْكُرُونَ » سخنان شان نيكو و سنجيده است ، نفس خويش را به محاسبه مىكشند و آن را در رنج و سختى مىافكنند ، چشمان‌شان را خواب فرا مىگيرد ، امّا دل هاىشان هرگز به خواب نمىرود . با چشمانى اشكبار ياد خدا را در دل زنده مىدارند ، آن گاه كه نام مردم در زمره بىخبران نوشته شود ، نام آنان در دفتر ذاكران